Verjaardagsstress

Als nieuweling in SA kijk ik ernaar uit binnenkort mijn verjaardag te vieren met mijn nieuwgevonden kennissenkring. Ik nodig die ochtend wat vrouwen uit voor koffie en taart bij het zwembad. Het zwembad! Nooit eerder vierde ik mijn novemberverjaardag in zo'n zomerse setting. De vrouwen komen uit Nederland, Pakistan, Egypte, Groot-Brittannië en Zuid-Afrika. Ik ben van plan zelf wat taarten te bakken en laat voor de sophisticated touch lekkere macarons aanrukken van Paul, de pas geopende Franse boulangerie/patisserie in Jeddah.

Klinkt easy, toch? Bovendien komt mijn maid N. helpen om alle koffie in te schenken en taart aan te snijden. Behoorlijk luxe. Toch vind ik het spannend, net als altijd. Komen ze wel en wordt het wel gezellig? Stress, zo'n verjaardag aan de andere kant van de wereld, maar gelukkig leuke stress.

Werkende vrouw

Vanmorgen had ik mijn kortste zakelijke kennismakingsgesprek ooit. Tien minuten binnen geweest, maximaal. En ik geloof dat ik kan uitzien naar leuk nieuw werk. Als eindredacteur voor een landelijk, Engelstalig dagblad in Saudi Arabië. De naam van deze krant laat ik achterwege, om dit weblog anoniem te houden. Maar: wow! How good is that?! Editor in Saudi, dát staat leuk op mijn cv!

Er zijn een hoop werkende vrouwen in Saudi Arabië. Sommigen doen dat helemaal officieel, met een eigen werkvisum. Vaak werken ze in de gezondheidszorg, of als nanny of maid, of in het onderwijs. Velen werken zonder werkvisum. Er is me al verschillende keren werk aangeboden als juf voor een kleuterklas of op een preschool, een soort kinderdagverblijf. Dat lijkt me ontzettend zwaar, zo'n hele dag met andermans kleintjes. Bovendien heel verantwoordelijk werk en met een waardering die daarmee nauwelijks in verhouding staat. Petje af voor de mensen die het doen, mijn geduld reikt helaas niet ver genoeg om zoiets aan te kunnen.

Mijn gesprekspartner legt mijn cv voor aan de hoofdredacteur en belt, insha'allah, over een aantal dagen met een voorstel voor een parttime overeenkomst. Klinkt goed. Ik ben benieuwd!

Al Wahbah crater

Vorige week was het hier vakantie, vanwege de Hajj-periode, die wordt afgesloten met het Slachtfeest. De hele stad ligt dan op z'n gat en veel expats grijpen dit weekje aan voor een korte vakantie. Wij gingen een nachtje kamperen bij Al Wahbah crater, midden in de woestijn.

De nogal sleets geraakte term 'in the middle of nowhere' krijgt hier weer een jeugdige gloed en hernieuwde betekeniskracht. Na zo'n twee uur comfortabel rijden hield de weg op. Het asfalt verzandde in de woestijn, wég weg. De juiste rijrichting werd nu aangegeven door weinig meer dan de vage bandensporen van een voorganger en - goddank - de uitstekende gps van een ervaren medereiziger. Nog twee uur rijden te gaan naar de krater.

Onze karavaan van zes stuiterende SUV's, wolken stof en zand wegspuitend, kreeg regelmatig bekijks. Kamelen en dromedarissen stapten traag voort of stonden midden op ons pad stil. De driehoekige waarschuwingsborden met een kameel in het midden, waren meer dan alleen een grappige photo opportunity.

Al Wahbah crater: prachtig en intens ruig - net als de tot basalt versteende lavastromen die heuvelachtige, prehistorische sporen trekken door het zandland, alsof ze een paar weken terug nog kokend heet waren. In de beschutte zandkommen tussen de basaltruggen in zetten we ons kamp op. Onze splinternieuwe iglo stond verrassend snel en bood royaal plek aan vier matrasjes en slaapzakken. Dát viel mee! Intens tevreden over deze aankoop bekeek ik de bezigheden van de medereizigers. Die hadden zich op de borrel gestort en de voorbereiding van het avondeten. De meegenomen klaptafels werden volgezet met paté, tarte tatin van gecaramelliseerde rode ui, Zuid-Afrikaanse boerewors, bietensalade, voorgebraden kipkluifjes... Alles natuurlijk home made. Wij hadden een zak gemengde noten meegenomen en een bus Pringles. En vergelijkbaar allooi voor het diner. Ach, we hebben héérlijk gegeten, een prachtig fik gestookt en weer wat geleerd voor een volgende keer.

Twee uur later

De wisseling van zomer- naar wintertijd geldt niet wereldwijd. In Saudi Arabië gaat nu de zon onder op min of meer hetzelfde uur als over een paar maanden. Daarom doen we er hier niet aan en is het hier tot eind maart twee uur later dan in Nederland.

Ik zal m'n best doen dat in gedachten te houden en jullie niet te bellen als ik om 8 uur 's morgens terug ben van het rondje schoolbus naar Jeddah Prep.

Pepernoten DIY

Morgen is het United Nations Day op de school van J. Elk kind neemt een snack of gerechtje mee dat typisch is voor het land van herkomst. Leuk, zo'n internationale school! En een perfecte aanleiding om zelf pepernoten te leren bakken. In Nederland is iedereen vast alweer volgevreten met het in september verguisde Sinterklaassnoepgoed. Hier heb ik natuurlijk nog geen noot gezien. Logisch, zo'n vent in christelijke kledij - met een groot gouden kruis op zijn mijter bovendien! - is natuurlijk onwelkom hier.

Elk kind wordt bovendien op school verwacht in nationaal kostuum. De container met onze spullen, inclusief verkleedkist, staat nog op de kade in de haven van Jeddah. Gelukkig bood een Nederlandse moeder, met een zoontje van J's leeftijd, diens blauwe kiel en boerenzakdoek aan om onze natie in te vertegenwoordigen bij Jeddah Prep. Ook had zij een goed recept voor peperkoek. Als ik het deeg tot kleine balletjes draai, doet dat 't vast ook goed als pepernotenbasismateriaal. Als het nou ineens helemaal mislukt, neemt J. gewoon de zak met verkoolde stompjes mee naar school: Oud-Hollandsche Pietenschmink!















Ze zijn gelukt!

Tienminutengesprekje

'Mammaaaa! Mah!! Maaaaaaahhh!!' Het smartelijke, hysterische brullen, compleet met dikke tranen die vanaf zijn bolle wangetjes tegen de dubbelwandige getinte ramen van de nursery aanspatten, terwijl hij zich probeert los te rukken uit de houdgreep van twee ervaren juffen, is nu gelukkig alweer een week of twee verleden tijd. 'Ik heb niet gehuild', zegt zoontje J. (3) telkens trots als ik 'm tegen 13 uur kom halen. Een goed teken.

'Was het leuk op school?' Ja, dat was het. J. is bepaald scheutig met zijn schoolverhalen. Hij kleit, zingt liedjes, speelt met de blokken en de poppen. Goed om te horen, want het is niet de bedoeling dat ik de juffen op het schoolplein aanspreek voor een evaluatie van m'n kleintje. Mijn informatie haalde ik tot voor kort vooral uit J's vrijwillige bijdragen. 'We gingen zwemmen en ik heb mijn neus nat gemaakt onder water.' Kennelijk letten de zweminstructeurs er hier ook op dat kinderen eerst 'watervrij' zijn voordat ze leren zwemmen. Een geruststellende gedachte. 'E. is mijn vriend. Mag ze bij mij komen spelen?' Goed zo, hij maakt kennelijk vrienden, ondanks dat hij geen Engels spreekt. Maar hoe gaat 't nou echt met 'm in de klas?

Een paar dagen geleden ontving ik ineens een uitnodiging van de juf. 'This is an opportunity to meet with the class teacher and discuss how your child has settled in and adjusted to his new class.' Wow, een echt tienminutengesprekje! Wat leuk! Dan zou me waarschijnlijk ook eens duidelijk worden wie van al die juffies nu die van J's groep is. Het bleek de aardigste te zijn, een jonge vrouw met een vrolijke, vriendelijke uitstraling die ik in gedachten al erg op haar plek had gevonden bij J's voormalige kinderdagverblijf in Amsterdam.

Iets nieuws kon de juf me eigenlijk niet vertellen tijdens ons gesprek. Geeft niet, ook dat draagt bij aan mijn geruststelling. Het gaat 'gewoon' prima met 'm.

Dingen die je doet voor een afspraak

In Nederland ging ik elke drie maanden naar het ziekenhuis om de stand van zaken op te nemen met mijn internist. Ik heb diabetes, waarvoor ik insuline gebruik. Door die insuline heel precies te doseren, probeer ik ervoor te zorgen dat het glucosegehalte in mijn bloed een gezonde hoeveelheid zo dicht mogelijk benadert. Mijn internist bekeek in hoeverre dat was gelukt in de voorafgaande periode, en ook of gerelateerde bloedwaarden (zoals cholesterol) gezond waren gebleven. Elk kwartaal een soort mini-gezondheidsexamen.

In Saudi Arabië moest ik zelf op zoek naar een internist. Best lastig, want: wie is de beste internist, met de meeste kennis van diabetes en bij welk ziekenhuis werkt hij? En dan nog: hoe maak je een afspraak met zo iemand? Het GNP Hospital leek goed. Ik besloot ze te bellen voor een afspraak.

Het verrast me telkens weer hoe een relatief eenvoudig voornemen ('ik pak de telefoon en maak een afspraak') kan escaleren tot een volslagen 'rage against the machine'. Toch gebeurt het me steeds weer. Het langdurige keuzemenu van het GNP ('press 9 for English') bracht me uiteindelijk - nadat ik verschillende keren op een dood spoor belandde - bij een echte, levende medewerkster. Alhoewel?

'Can you hear me? Do you speak English?'
- 'Hello?'
'I would like to make an appointment.'
- 'Hello?'
'You. Speak. English?'
- 'Hello?'
'Yes. Hello. I need appointment.'
- 'tuut.. tuut.. tuut'
'WTF?!?!??!?!?'

Een dergelijk bloeddrukverhogend gesprek voerde ik verschillende keren met deze medewerkster (als er al werd opgenomen). Toen na zeker twaalf(!) vruchteloze pogingen bij toeval een collega opnam, dacht ik uiteindelijk jackpot te scoren. Ze vroeg me herhaaldelijk om het nummer van mijn verblijfsvergunning, mijn ziektekostenverzekering, mijn mobiele telefoon, totdat ze plotsklaps blafte: 'Sunday, 9.20'. Wat? Heb ik dan een afspraak? Met wie? 'Sunday, 9.20', herhaalde ze kortaf, voordat ze rücksichtslos de telefoon ophing. Overigens is deze frustrerende behandeling geen reden om neerbuigend te doen over Saudische gezondheidsinstanties: in Nederland heb ik echt vergelijkbare telefoongesprekken gevoerd.

Maarrr... Had ik nou een afspraak of niet? Een Arabisch-sprekende vriendin op de compound was zo aardig het GNP nogmaals voor me te bellen om mijn afspraak te verifiëren. Stond niets over in de boeken, ik had me alle moeite kunnen besparen. Haar advies: ga gewoon 's morgens vroeg bij ze langs. De kans is groot dat je dan direct wordt geholpen.

Vanmorgen om half 9 zat ik in de vrijwel lege wachtruimte van de afdeling Internal Medicine. Een kwartier later liep ik de spreekkamer binnen van een Syrische, vrouwelijke internist, gespecialiseerd in diabetes. Zó werkt het hier dus!